Στόχος: Η διαταραχή του ύπνου θεωρείται παράγοντας κινδύνου για τη γνωστική έκπτωση σε ηλικιωμένα άτομα. Σκοπός μας στην παρούσα μελέτη ήταν να διερευνήσουμε κατά πόσον οι βασικές παράμετροι ύπνου μπορούν να προβλέψουν τη μετατροπή από φυσιολογική νόηση σε ήπια γνωστική διαταραχή ή άνοια κατά την παρακολούθηση. Η Ελληνική Διαχρονική Διερεύνηση της Γήρανσης και της Διατροφής είναι μια διαχρονική πληθυσμιακή μελέτη που έχει σχεδιαστεί για να εκτιμήσει τον επιπολασμό και τη συχνότητα εμφάνισης της γνωστικής έκπτωσης και της άνοιας στον ηλικιωμένο ελληνικό πληθυσμό.
Μέθοδοι: Συνολικά 955 νοητικά φυσιολογικοί ηλικιωμένοι ενήλικες (ηλικίας ≥65 ετών) αντλήθηκαν από την Ελληνική Διαχρονική Έρευνα Γήρανσης και Διατροφής. Διεξήχθη μια ολοκληρωμένη νευρολογική και νευροψυχολογική αξιολόγηση κατά την έναρξη και κατά μέσο όρο 3,1 (SD = 0,85) έτη αργότερα, με αποτέλεσμα 160 άτομα να διαγνωστούν με ήπια γνωστική εξασθένηση και 34 με άνοια κατά την παρακολούθηση, ενώ 761 παρέμειναν γνωστικά φυσιολογικοί.
Αποτελέσματα: Χρησιμοποιώντας αναλύσεις παλινδρόμησης Cox, καμία παράμετρος ύπνου δεν αύξησε τον κίνδυνο μετατροπής της κατάστασης προσαρμογής για δημογραφικούς και κλινικούς παράγοντες. Ο υπνάκος, ωστόσο, μείωσε αυτόν τον κίνδυνο κατά 19,3% (P 0,001).
Συμπεράσματα: Όπως έχουν προτείνει αρκετές προηγούμενες μελέτες, ο μεσημεριανός ύπνος αποτελεί προστατευτικό παράγοντα έναντι της γνωστικής έκπτωσης. Έτσι, οι κλινικοί γιατροί θα πρέπει να ενθαρρύνουν τους ηλικιωμένους ασθενείς τους να υιοθετήσουν αυτή την υγιεινή συνήθεια.