Εξετάζουμε τις πολιτικές υγειονομικής περίθαλψης του ελληνικού δημόσιου τομέα και τα αποτελέσματα που σχετίζονται με την υγεία από το 2010. Διαπιστώνουμε ότι οι υπερβολικές δαπάνες περιορίστηκαν με επιτυχία, στοιχεία του θεσμικού πλαισίου εκσυγχρονίστηκαν και τα αποτελέσματα της υγείας ήταν σχετικά
ευνοϊκά. Ωστόσο, ιδίως πριν από το Covid-19, οι δημόσιες δαπάνες υγείας είχαν συμπιεστεί σε δυνητικά μη βιώσιμα επίπεδα, με διεύρυνση των ανισοτήτων και μεγάλες ανεκπλήρωτες ανάγκες, ιδίως μεταξύ των φτωχών. Οι υψηλότερες δημόσιες δαπάνες και η προώθηση των διαρθρωτικών
μεταρρυθμίσεων στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης απαιτούνται για τη βελτίωση της αποτελεσματικότητας και της ισότητας του ελληνικού συστήματος υγειονομικής περίθαλψης, συμπεριλαμβανομένης της ενίσχυσης της πρωτοβάθμιας υγειονομικής περίθαλψης, της μείωσης των πληρωμών από την τσέπη και της εξάλειψης των εναπομεινάντων ασφαλιστικών κενών.