Το έγγραφο ασχολείται με την κοινωνικο-δημογραφική αλλαγή και τη χωρική μεταμόρφωση στην Αθήνα κατά τη μεταπολεμική περίοδο και ιδιαίτερα από τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Επικεντρώνεται στην αλληλεπίδραση δύο παράλληλων διαδικασιών – της γήρανσης του ιθαγενούς ελληνικού πληθυσμού και της ταχείας αύξησης του μεταναστευτικού πληθυσμού της πόλης – όσον αφορά τα οικιστικά πρότυπα που επιτρέπουν την επαφή μεταξύ των δύο ομάδων και του ανεπαρκώς αναπτυγμένου τοπικού κράτους πρόνοιας, στο πλαίσιο του οποίου οι μετανάστες λειτουργούν ως υποκατάστατο των υπανάπτυκτων υπηρεσιών για τους ηλικιωμένους. Το έγγραφο εφιστά την προσοχή στις πρόσφατες αλλαγές στα προφίλ των μεταναστών και ειδικότερα στη μείωση της εισροής – και πιο πρόσφατα στην εκροή (GSPSC, 2011) – από τις γειτονικές βαλκανικές χώρες και την παράλληλη αύξηση των μεταναστών που αναζητούν άσυλο και των προσφύγων από τις πολεμικές ζώνες στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, το Αφγανιστάν και την ινδική χερσόνησο. Οι αλλαγές αυτές οδήγησαν σε μια δυνητικά λιγότερο επωφελή συνύπαρξη μεταξύ της γήρανσης και της μετανάστευσης και για τις δύο πλευρές σε μια περίοδο όπου οι δημόσιοι πόροι για κοινωνικές πολιτικές καθώς και τα ιδιωτικά κεφάλαια για εναλλακτικές λύσεις καθίστανται σπάνιοι.