Καθώς το προσδόκιμο επιβίωσης επεκτείνεται, παράλληλα αυξάνεται και ο πληθυσμός των ηλικιωμένων, ο οποίος εμφανίζει και τις μεγαλύτερες ανάγκες χρήσης υπηρεσιών υγείας. Το 35% των ηλικιωμένων ζει σε ιδρύματα κλειστής περίθαλψης. Τα γηροκομεία προσφέρουν υποστήριξη σε ηλικιωμένα άτομα που παρουσιάζουν χαμηλή ικανότητα αυτοεξυπηρέτησης και χρόνιες ανάγκες, που αφορούν πολλές καθημερινές δραστηριότητες. Οι ανάγκες αυτές επηρεάζουν τη Σχετιζόμενη με την Υγεία Ποιότητα Ζωής (Σ.Υ.Π.Ζ.) των ηλικιωμένων ατόμων, συμβάλλοντας έτσι στην εξάρτηση τους από την ιδρυματική φροντίδα. Ένα από τα κυριότερα ψυχολογικά προβλήματα των ηλικιωμένων σε κλειστές δομές φροντίδας ηλικιωμένων, όπως τα γηροκομεία, είναι η ιδρυματοποίηση, η οποία μπορεί να καταρρακώσει την προσωπικότητα του ατόμου. Πολλοί ηλικιωμένοι μετά από μακρά περίοδο ιδρυματοποίησης νιώθουν μοναξιά, κοινωνική απομόνωση και ανία, κυρίως στους οίκους ευγηρίας με 100-500 άτομα. Η κατάθλιψη έχει αιτιώδη συνάφεια με πολλά κοινωνικά, σωματικά και ψυχολογικά προβλήματα. Αποτέλεσμα της κατάθλιψης είναι η αύξηση της προδιάθεσης για εμφάνιση άνοιας, καθώς και για άλλες σωματικές νόσους. Η διερεύνηση των ψυχολογικών επιπτώσεων της ιδρυματοποίησης των ηλικιωμένων και κυρίως της κατάθλιψης αποτέλεσε βασικό σκοπό της παρούσας μελέτης.