Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση της σχέσης μεταξύ διάρκειας/βαθμού παχυσαρκίας και πιθανότητας ανάπτυξης διαφόρων μορφών καρκίνου στους ηλικιωμένους. Ο πληθυσμός της μελέτης αποτελείτο από ηλικιωμένα άτομα από επτά χώρες της Ευρώπης (Δανία, Ελλάδα, Ολλανδία, Ισπανία, Γερμανία, Βόρεια Ιρλανδία και Νορβηγία) και από τις Η.Π.Α. Η αξιολόγηση του βάρους των συμμετεχόντων, για την εκτίμηση του υπέρβαρου/παχύσαρκου έλαβε χώρα τουλάχιστον δύο φορές.
Τα αποτελέσματα έδειξαν πως μεγαλύτερη διάρκεια παχυσαρκίας σχετιζόταν σημαντικά με την πιθανότητα εμφάνισης τύπων καρκίνου που εξαρτώνται από την παχυσαρκία, αλλά επίσης αυξανόταν και ο κίνδυνος για μετεμμηνοπαυσιακό καρκίνο του μαστού και καρκίνο του παχέος εντέρου. Επιπλέον, ο βαθμός της παχυσαρκίας σχετίστηκε με την περαιτέρω αύξηση του κινδύνου για καρκίνο που εξαρτάται από την παχυσαρκία. Μάλιστα οι κίνδυνοι, που σχετίζονταν με την όλο και μεγαλύτερη διάρκεια της παχυσαρκίας, ήταν υψηλότεροι στους άντρες από ότι στις γυναίκες και μετριάζονταν από το κάπνισμα.
Αναφορικά με τον μετεμμηνοπαυσιακό καρκίνο του μαστού, ο αυξημένος κίνδυνος περιοριζόταν στις γυναίκες που δεν είχαν λάβει ποτέ ορμονοθεραπεία.
Καταληκτικά, το 8,4% των καρκίνων που σχετίζονται με την παχυσαρκία μπορεί να αποδοθεί στο υπερβάλλον βάρος σε κάθε ηλικία. Τα ευρήματα αυτά υπογραμμίζουν τη σημασία της διατήρησης ενός υγιούς βάρους καθ’όλη τη διάρκεια της ζωής, ούτως ώστε να μειωθεί όσο το δυνατόν η εμφάνιση καρκίνων που σχετίζονται με την παχυσαρκία.