Εισαγωγή: Ο σακχαρώδης διαβήτης (DM) γίνεται σύγχρονη επιδημία λόγω της μεγάλης επικράτησης της παχυσαρκίας και της σωματικής αδράνειας. Προηγούμενες μελέτες στην Ελλάδα σε αστικούς και μικτούς αστικούς και αγροτικούς πληθυσμούς, ανέφεραν ότι ο επιπολασμός του DM είναι μικρότερος από 3%. Ωστόσο, ελλείπουν δεδομένα σχετικά με τον επιπολασμό του DM σε αποκλειστικά αγροτικές περιοχές της Ελλάδας. Σκοπός αυτής της μελέτης ήταν η διερεύνηση του επιπολασμού του DM σε μια αντιπροσωπευτική αγροτική περιοχή της Ελλάδας.
Μέθοδοι: Η ομάδα που μελετήθηκε συνίστατο στους κατοίκους των χωριών Άγιος Δημήτριος, Αδάμη και Μετόχι της περιφέρειας Αργολίδας, σύμφωνα με την Ελληνική Απογραφή του 2001. Συνολικά, εξετάστηκαν 880 άτομα ηλικίας 1-99 ετών (410 άνδρες [46,6%] μέση ηλικία [± τυπική απόκλιση, SD] 46,7 ± 26 έτη, 470 θηλυκά – μέση ηλικία [± SD] 48,2 ± 24,3 έτη) για τυχόν παρουσία DM. Ο δείκτης μάζας σώματος (BMI), ο δείκτης μέσης έως ισχίου (WHR), το προσωπικό και το οικογενειακό ιστορικό καταγράφηκαν σε βάση δεδομένων. Μετά από γρήγορη νηστεία, ελήφθησαν δείγματα αίματος για τον προσδιορισμό της γλυκόζης πλάσματος (FPG) και του προφίλ λιπιδίων ορού. Στην περίπτωση FPG> 126 mg / dL πραγματοποιήθηκε ένας δεύτερος προσδιορισμός μία εβδομάδα αργότερα. Υπήρξε σημαντική αύξηση του επιπολασμού του DM όσο αυξανόταν η ηλικία (ηλικία 41-50 ετών: 6,4% έναντι 71-80 ετών 14,1%, p 30 kg / m2 ήταν 20,8%, ενώ η κεντρική παχυσαρκία (WHR> 0,90 αρσενικά,> 0,85 στα θηλυκά) παρατηρήθηκε στο 63%. Η ηλικία, η παχυσαρκία, το οικογενειακό ιστορικό του σακχαρώδους διαβήτη, η αρτηριακή υπέρταση και τα υψηλά επίπεδα τριγλυκεριδίων συσχετίσθηκαν σημαντικά με την παρουσία DM (Υ.Γ. Αυτά τα θέματα θα πρέπει να αποτελούν πρωταρχικό στόχο στρατηγικών προληπτικής παρέμβασης.