Προσδιορισμός της επίδρασης της ευπάθειας στη μοναξιά των ηλικιωμένων που λαμβάνουν κατ’ οίκον φροντίδα, λαμβάνοντας υπόψη την κοινωνικοοικονομική τους κατάσταση και την ιδιότητα του κατ’ οίκον νοσηλευόμενου. Σε αυτή τη διατομεακή μελέτη συμμετείχαν 218 άτομα ηλικίας ≥65 ετών που λάμβαναν υπηρεσίες υγείας κατ’ οίκον “Βοήθεια στο Σπίτι” στην Περιφέρεια Ευρυτανίας, Ελλάδα, από τον Μάρτιο έως τον Ιούνιο του 2022. Για την αξιολόγηση της ευπάθειας χρησιμοποιήθηκε ο δείκτης ευπάθειας Tilburg (TFI), για τη μοναξιά η UCLA Loneliness Scale version 3 και η κοινωνική απομόνωση προσεγγίστηκε μέσω πέντε ερωτήσεων (διαβίωση μόνη, συχνότητα αλληλεπίδρασης με παιδιά, συγγενείς, φίλους και συμμετοχή σε κοινωνικές οργανώσεις). Η μέση ηλικία των συμμετεχόντων ήταν 81,48 ± 9,06, το 61,9% ήταν γυναίκες, το 54,1% βίωσε υψηλά επίπεδα μοναξιάς (UCLA-3 μέσος όρος 45,76 ±11,10 [εύρος 20-68]) και το 46,3% των συμμετεχόντων προσδιορίστηκε ως κοινωνικά απομονωμένο. Το 58,3% ταξινομήθηκε ως εύθραυστο, το 57,3% παρουσίασε σωματική αδυναμία, το 43,6% ψυχολογική αδυναμία και το 27,1% κοινωνική αδυναμία. Η μοναξιά σε όλους τους τομείς του TFI ήταν σημαντικά υψηλότερη στους συμμετέχοντες με ευπάθεια, ακόμη και μετά την προσαρμογή για πιθανές συγχυτικές επιδράσεις. Η ανάλυση των δεδομένων μας επιβεβαίωσε ότι η ευπάθεια αποτελεί σημαντικό παράγοντα κινδύνου για υψηλότερα επίπεδα μοναξιάς μεταξύ των ηλικιωμένων ενηλίκων που έλαβαν κατ’ οίκον υγειονομική περίθαλψη.