Η παρούσα έκθεση εξετάζει τους κανονισμούς για την παροχή άτυπης φροντίδας σε 21 κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επικεντρώνεται στη σύγκριση της δημόσιας υποστήριξης για άτυπη φροντίδα και συγκρίνονται λεπτομερώς τα οικονομικά οφέλη που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη χρηματοδότηση της άτυπης φροντίδας. Επιπλέον, χρησιμοποιούμε τα κοινά στοιχεία για να συγκρίνουμε τα χαρακτηριστικά των άτυπων φροντιστών σε ένα υποσύνολο των χωρών, εξετάζοντας πόση φροντίδα και τι είδους φροντίδα παρέχεται και τη σχέση μεταξύ του φροντιστή και του παραλήπτη της περίθαλψης. Τέλος, αντιπαραβάλλονται τα χαρακτηριστικά της παροχής άτυπης φροντίδας με τις υπάρχουσες τυπολογίες των συστημάτων μακροχρόνιας φροντίδας.
Η ανασκόπηση δείχνει ότι σχεδόν όλες οι χώρες που μελετήθηκαν προσφέρουν κάποιο είδος παροχών σε χρήμα που μπορούν να θεωρηθούν ως υποστήριξη για τη χρηματοδότηση της μακροχρόνιας περίθαλψης που παρέχεται από άτυπους φροντιστές. Περισσότερες από τις μισές από όλες τις χώρες που μελετήθηκαν παρέχουν μια πληρωμή που απευθύνεται στον αποδέκτη της φροντίδας και λίγο περισσότερες χώρες προσφέρουν πληρωμές που απευθύνονται σε άτυπους φροντιστές. Παρατηρείται μια επικάλυψη δέκα χωρών στις οποίες τόσο οι άτυποι φροντιστές όσο και οι δικαιούχοι της φροντίδας μπορούν να είναι επιλέξιμοι για κάποιο είδος πληρωμής. Υπάρχει, ωστόσο, ευρεία διακύμανση όσον αφορά το ύψος της παρεχόμενης στήριξης: πολύ λίγες χώρες παρέχουν οφέλη που μπορούν να θεωρηθούν ως υποκατάστατα για άλλη μισθωτή απασχόληση και ορισμένες χώρες παρέχουν μάλλον χαμηλές πληρωμές που είναι πιο συμβολικές σε αξία.