Οι συγγραφείς μετέφρασαν το Λειτουργικό Δείκτη (BASFI)  Bath αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα  στα ελληνικά και επιβεβαίωσαν  τις  ψυχομετρικέςτου ιδιότητες για τον ελληνικό πληθυσμό των ασθενών. Εκτίμησαν  τον βαθμό στον οποίο οι ερωτήσεις της κλίμακας όντως συζητούσαν κοινά θέματα, χρησιμοποιώντας επιβεβαιωτική παραγοντική ανάλυση.

Διαδικτυακό εγχειρίδιο για τη ρευματολογία Ενδιαφέρον για τους επαγγελματίες υγείας και περίθαλψης

Διαδικτυακός οδηγός για τα ρευματικά νοσήματα με ελεύθερη πρόσβαση που διαθέτει πληροφορίες για τη νοσολογία, τις διαγνωστικές μεθόδους και τη θεραπεία των ρευματικών νοσημάτων.

Διαχείριση της ουρικής αρθρίτιδας και της υπερουριχαιμίας σε ηλικιωμένα άτομα. Ενδιαφέρον για τους επαγγελματίες υγείας και περίθαλψης

Η ουρική αρθρίτιδα είναι μια κοινή φλεγμονώδης αρθρίτιδα που επηρεάζει πολλά ηλικιωμένα άτομα. Η διαχείριση της ουρικής αρθρίτιδας στους ηλικιωμένους είναι μια πραγματική θεραπευτική πρόκληση λόγω των πολλαπλών παθολογικών νοσηροτήτων και των αλληλεπιδράσεων των φαρμάκων. Τα παραδοσιακά φάρμακα που χρησιμοποιούνται ήδη συνδέονται συχνά με παρενέργειες. Οι τρέχουσες θεραπευτικές στρατηγικές για την ουρική αρθρίτιδα και υπερουριχαιμία σε ηλικιωμένα άτομα είναι διακριτές παρά συνδεδεμένες, αλλά χρειάζεται να δοθεί προσοχή στην ασφάλεια.

ΣΚΟΠΟΣ: Η εκτίμηση του επιπολασμού και της διαχείρισης της ρευματοειδούς αρθρίτιδας (ΡΑ) στο γενικό ενήλικο πληθυσμό της Ελλάδας.
ΜΕΘΟΔΟΙ: Η μελέτη πραγματοποιήθηκε στον πληθυσμό 7 κοινοτήτων (8547 άτομα) και σε άλλα 2100 άτομα (ανάμεσα σε 5.686) τυχαία επιλεγμένα από άλλες 2 κοινότητες. Οι συμμετέχοντες ήταν άνω των 19 ετών. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε με κατ'οίκον επίσκεψη ρευματολόγων στους συμμετέχοντες και με χορήγηση σταθμισμένου ερωτηματολογίου, κλινική αξιολόγηση και εργαστηριακές εξετάσεις, όπου κρίθηκε απαραίτητο. Η διάγνωση βασίστηκε στα κριτήρια του Αμερικανικού Κολλεγίου Ρευματολογίας του 1987.
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Ένα σύνολο 8.740 ατόμων συμμετείχε (ποσοστό απόκρισης  82.1%).  ΡΑ διαγνώστηκε σε 59 άτομα. Ο επιπολασμός της ΡΑ ήταν 0.68% και στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερος σε θηλυκά σε σχέση με αρσενικά άτομα. Ο επιπολασμός παρουσιάζει αύξηση με την ηλικία με τα μεγαλύτερα ποσοστά να αφορούν στην ηλικιακή ομάδα 50-59 ετών ενώ σε μεγαλύτερες ηλικίες σημειώνει μείωση. Από τους ασθενείς με ΡΑ, το 19% επισκέφθηκε ρευματολόγο εξαρχής ενώ το 61% ένα χρόνο αργότερα. Η έγκαιρη επίσκεψη σε ρευματολόγο και η θεραπεία με συνδυασμό αντιρευματικών ανοσοτροποποιητικών παραγόντων παρουσιάζει αρνητική συσχέτιση με τα στάδια II-IV του Αμερικανικού Κολλεγίου Ρευματολογίας.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Ο επιπολασμός της ΡΑ στον ενήλικο ελληνικό πληθυσμό είναι αντίστοιχος με άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Η έγκαιρη επίσκεψη σε ρευματολόγο και η χορήγηση της κατάλληλης θεραπείας σχετίζεται με καλύτερο αποτέλεσμα.

ΣΚΟΠΟΣ: Η εκτίμηση του επιπολασμού της συμπτωματικής οστεοαρθρίτιδας γόνατος, άκρας χειρός και ισχίου στο γενικό ενήλικο πληθυσμό της Ελλάδας.
ΜΕΘΟΔΟΙ: Η μελέτη αυτή πραγματοποιήθηκε στο συνολικό πληθυσμό 7 κοινοτήτων (8547 άτομα) και σε άλλα 2100  (ανάμεσα σε 5686 ) τυχαία επιλεγμένα άτομα από 2 κοινότητες. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε με κατ οίκον επίσκεψη δεκαέξι ρευματολόγων στους συμμετέχοντες και τη χορήγηση ερωτηματολογίου, κλινική εξέταση και εργαστηριακές εξετάσεις,όπου κρίθηκε απαραίτητο. Για τη διάγνωση χρησιμοποιήθηκαν τα κριτήρια του Αμερικανικού Κολλεγίου Ρευματολογίας.
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Από το τελικό σύνολο 10.647 ατόμων, συμμετείχαν στην έρευνα 8.740. Το ποσοστό απόκρισης ανήλθε σε 82.1%. Ο σταθμισμένος κατά το φύλο και την ηλικία επιπολασμός για την συμπτωματική οστεοαρθρίτιδα γόνατος, άκρας χειρός και ισχίου ήταν 6%, 2% και 0.9% αντίστοιχα. Τα ποσοστά ήταν σημαντικά αυξημένα στις γυναίκες σε σχέση με τους άνδρες και παρουσίαζαν σημαντική αύξηση με την πάροδο της ηλικίας. Η συμπτωματική οστεοαρθρίτιδα γόνατος βρέθηκε σημαντικά συχνότερη στις αγροτικές σε σχέση με τις αστικές ή ημιαστικές περιοχές. Σημειώθηκε στατιστικά σημαντική συσχέτιση του γυναικείου φύλου και της ηλικίας από 50 και άνω με συμπτωματική οστεοαρθρίτιδα γόνατος, άκρας χειρός και ισχίου, της παχυσαρκίας με οστεοαρθρίτιδα γόνατος και ισχίου και του χαμηλού επιπέδου εκπαίδευσης με την οστεοαρθρίτιδα γόνατος.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η οστεοαρθρίτιδα γόνατος, άκρας χειρός και ισχίου είναι κοινή στον ενήλικο πληθυσμό της Ελλάδας, με επικράτηση του γυναικείου φύλου και αύξηση του επιπολασμού με την πάροδο της ηλικίας. Το γυναικείο φύλο και η ηλικία αποτελούν παράγοντες κινδύνου για όλες τις πλευρές της οστεοαρθρίτιδας, η παχυσαρκία για την  οστεοαρθρίτιδα γόνατος και ισχίου και το χαμηλό επίπεδο εκπαίδευσης για την οστεοαρθρίτιδα γόνατος. 

Σκοπός: Nα εκτιμηθεί η συχνότητα των  ρευματικών νοσημάτων, όπως ορίστηκε από την αναπηρία και τη χρήση των υπηρεσιών υγείας εξαιτίας αυτών, στον ενήλικο ελληνικό πληθυσμό.
Μέθοδοι: Η μελέτη εκπονήθηκε στο συνολικό πληθυσμό 7 κοινοτήτων (8547 άτομα) καθώς και σε άλλα  2100 (ανάμεσα σε 5686) τυχαία επιλεγμένα άτομα άλλων 2 κοινοτήτων . Οι ρευματολόγοι πραγματοποίησαν κατ 'οίκον επισκέψεις στους συμμετέχοντες προκειμένου να εκτιμήσουν τη συχνότητα της νοσηρότητας μέσα από  6 δείκτες αναπηρίας και χρήσης υπηρεσιών υγείας που σχετίζονται με ρευματολογικά νοσήματα ή με άλλες σημαντικές ασθένειες. Αποτελέσματα: Το ποσοστό συμμετοχής ανήλθε σε 82.1%. Ο επιπολασμός χρονίων προβλημάτων υγείας, χρόνιας αναπηρίας, προσωρινής αναπηρίας, ιατρικών επισκέψεων, χρήσης συνταγογραφημένων ή μη φαρμάκων λόγω ρευματικών νοσημάτων ανήλθε σε 14.3%, 4.3%, 2.9%, 2.8%, 7.2% και 2% αντίστοιχα. Συγκριτικά με άλλα σοβαρά προβλήματα υγείας τα ρευματικά νοσήματα ήταν η πιο κοινή αιτία χρονίων προβλημάτων υγείας (38.7%), χρόνιας αναπηρίας (47.2%), προσωρινής αναπηρίας (26.2%) και ιατρικών επισκέψεων (20.5%) ενώ ήταν στη δεύτερη θέση σαν αιτία χρήσης συνταγογραφημένων (24%) ή μη φαρμάκων (17.7%). Τα ρευματικά νοσήματα αποτέλεσαν την κύρια αιτία νοσηρότητας σε 5 από τους 6 δείκτες για άτομα ηλικίας 65 ετών και βρέθηκε συσχέτιση της νοσηρότητας από ρευματικά νοσήματα με το γυναικείο φύλο, την ηλικία των 45 ετών και τη παχυσαρκία.
Συμπέρασμα: Αυτά τα ευρήματα αποκαλύπτουν πως τα ρευματικά νοσήματα αποτελούν μείζον πρόβλημα δημόσιας υγείας και αυτό πρέπει να ληφθεί υπόψη κατά το σχεδιασμό προγραμμάτων  προπτυχιακής και μεταπτυχιακής ιατρικής εκπαίδευσης, έρευνας και υπηρεσιών υγείας.

Τα ρευματικά νοσήματα αποτελόυν σοβαρό πρόβλημα υγείας που συνεπάγεται σημαντική οικονομική επιβάρυνση των συστημάτων υγείας. Ο επιπολασμός των ρευματικών νοσημάτων μεταβάλλεται με την πάροδο  του χρόνου και σκοπός της παρούσας μελέτης είναι ο υπολογισμός του επιπολασμού των ρευματικών νοσημάτων στον ενήλικο πληθυσμό της κεντρικής Ελλαδας. Σε αυτήν την προοπτική μελέτη επιλέχθηκε τυχαίο δείγμα 3528 ατόμων στο οποίο εστάλη ερωτηματολόγιο για την ανίχνευση της παρουσίας ρευματικών νοσημάτων. Τα άτομα που βρέθηκαν θετικά για ρευματικό νόσημα υπεβλήθησαν σε κλινική εξέταση και επιβεβαίωση της διάγνωσης με τα κριτήρια του Αμερικανικού Κολλεγίου Ρευματολογίας και ελέγχθηκαν αναδρομικά για παράγοντες κινδύνου που σχετίζονται με ρευματικά νοσήματα. Η απαντητικότητα στην έρευνα άγγιξε το 48.3% και το 24.8% των ατόμων έπασχε από ρευματικό νόσημα. Ο επιπολασμός της ρευματοειδούς αρθρίτιδας ήταν 0.58%, της ψωριασικής αρθρίτιδας 0,35%, της αγκυλοποιητικής σπονδυλίτιδας 0.29%, του συνδρόμου Sjögren 0.23% και του συστηματικού ερυθηματώδους λύκου 0.11%. Ένα άτομο έπασχε από συστηματική σκλήρυνση, ένα άτομο από δερματομυοσίτιδα, 2 από κάποια μορφή αγγειίτιδας, 81 άτομα είχαν ουρική αρθρίτιδα και 304 άτομα οστεοαρθρίτιδα. Η ουρική αρθρίτιδα συνδέθηκε με το άρρεν φύλο, το σακχαρώδη διαβήτη και την υπέρταση και η οστεοαρθρίτιδα με την προχωρημένη ηλικία, το γυναικείο φύλο και την υπέρταση. Συμπερασματικά τα ρευματικά νοσήματα είναι συχνά σε άτομα της κεντρικής Ελλάδας καθώς αφορούν περίπου στο ένα τέταρτο του πληθυσμόυ, με πιο κοινά να είναι η οστεοαρθρίτιδα και η ουρική αρθρίτιδα.

Η άσκηση ως μέσο πρόληψης και αποκατάστασης χρόνιων παθήσεων: Άσκηση και Αρθρίτιδα Ενδιαφέρον για τους επαγγελματίες υγείας και περίθαλψης

Η άσκηση αποτελεί την καταλληλότερη «μη φαρμακευτική» παρέμβαση για την πρόληψη και αποκατάσταση χρόνιων παθήσεων και επιφέρει πολλαπλά θετικά οφέλη τόσο στη σωματική όσο και στην ψυχική υγεία. Ωστόσο, για να είναι ασφαλής και αποτελεσματική για τον ανθρώπινο οργανισμό, θα πρέπει κατά το σχεδιασμό και την εφαρμογή της να λαμβάνονται υπόψη οι βασικές αρχές της προπονητικής, αλλά και οι ιδιαιτερότητες του κάθε ατόμου (π.χ. ηλικία, επίπεδο φυσικής κατάστασης, κατάσταση υγείας κ.α.). Επιπρόσθετα, η καθοδήγησή της πρέπει να γίνεται από επιστημονικά εκπαιδευμένο προσωπικό.
Στο συγκεκριμένο βιβλίο, το οποίο απευθύνεται σε επιστήμονες - επαγγελματίες υγείας και άσκησης, αποτυπώνονται οι πλέον σύγχρονες επιστημονικές γνώσεις σχετικά με το σχεδιασμό, την εφαρμογή, την καθοδήγηση και την αξιολόγηση προγραμμάτων άσκησης που απευθύνονται τόσο σε υγιή όσο και σε χρονίως πάσχοντα άτομα.

Σκοπός της μελέτης είναι να υπολογιστεί η επιβάρυνση του ενήλικου πληθυσμού της Ελλάδας από τα ρευματικά νοσήματα, με δείκτες την ανικανότητα και τη χρήση των υπηρεσιών υγείας λόγω αυτών. Συμμετείχε ο ενήλικος πληθυσμός 7 κοινοτήτων (8547 συμμετέχοντες) καθώς και άλλα 2100 τυχαία επιλεγμένα άτομα από τα 5686 άλλων δύο κοινοτήτων. Οι ρευματολόγοι πραγματοποίησαν κατοίκον επισκέψεις στους συμμετέχοντες προκειμένου να εκτιμήσουν το ποσοστό ανικανότητας και χρήσης των υπηρεσιών υγείας λόγω ρευματικών νοσημάτων. Το ποσοστό συμμετοχής ανήλθε στο 82.1%. Ο επιπολασμός των χρόνιων προβλημάτων υγείας, της μακροχρόνιας και της βραχύχρονης ανικανότητας, των επισκέψεων στο γιατρό και της συνταγογράφησης ή μη φαρμάκων που οφείλονται σε ρευματικά νοσήματα υπολογίστηκαν στο γενικό πληθυσμό σε 14.3, 4.3, 2.9, 2.8, 7.2, 2.0% αντίστοιχα. Σε σύγκριση με άλλες μείζονες ασθένειες τα ρευματικά νοσήματα αποτέλεσαν την πιο κοινή αιτία χρονιων προβλημάτων υγείας (38.7%), μακροχρόνιας ανικανότητας (42.7%), βραχύχρονης ανικανότητας (26.2%) και επισκέψεων σε ιατρείο (47.2%) ενώ ήταν η δεύτερη αιτία συνταγογράφησης (24%) ή μη (17.7%) φαρμάκων. Τα ρευματικά νοσήματα ήταν η κύρια αιτία νοσηρότητας για 5 από τους 6 δείκτες σε άτομα κάτω των 65 ετών. Παρουσιάστηκε συσχέτιση του θηλυκού γένους, της ηλικίας ≥45 και της παχυσαρκίας με όλους τους παράγοντες νοσηρότητας που σχετίζονται με τα ρευματικά νοσήματα. Συμπερασματικά τα ρευματικά νοσήματα αποτελόυν μείζον πρόβλημα δημόσιας υγείας και κρίνεται αναγκαίο να σχεδιαστεί ανάλογα η προπτυχιακή και μεταπτυχιακή εκπαίδευση, η έρευνα και οι υπηρεσίες υγείας.

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΟΥΡΙΚΗΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ - ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΚΡΙΣΕΩΝ Ενδιαφέρον για τους επαγγελματίες υγείας και περίθαλψης

Η ουρική νόσος είναι μια συχνή πάθηση που χαρακτηρίζεται από εναπόθεση κρυστάλλων ουρικού μονονατρίου στις αρθρώσεις και στους εξωαρθρικούς ιστούς.  Η μεταβολική διαταραχή στην οποία οφείλεται  είναι η υπερουριχαιμία  (αύξηση των επιπέδων του
ουρικού οξέος στον ορό >6,7 mg/dl).  Εκφράζεται κυρίως ως:                                                                  
1. Ασυμπτωματική υπερουριχαιμία
2. Ουρική αρθρίτιδα που διακρίνεται σε:
• Οξεία ουρική αρθρίτιδα                                                                                             
• Νόσο των μεσοδιαστημάτων των κρίσεων                  
• Χρόνια ουρική αρθρίτιδα
3.Νεφρική νόσο
• Νεφρολιθίαση
• Ουρική νεφροπάθεια             
• Οξεία αποφρακτική ουροπάθεια (όπως επί συνδρόμου λύσης των όγκων)

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΟΥΡΙΚΗΣ ΑΡΘΡΙΤΙΔΑΣ – ΠΡΟΛΗΨΗ ΚΡΙΣΕΩΝ Ενδιαφέρον για τους επαγγελματίες υγείας και περίθαλψης

Η ουρική νόσος είναι μια συχνή πάθηση που χαρακτηρίζεται από εναπόθεση κρυστάλλων ουρικού μονονατρίου στις αρθρώσεις και στους εξωαρθρικούς ιστούς. Η μεταβολική διαταραχή στην οποία οφείλεται είναι η υπερουριχαιμία (αύξηση των επιπέδων του ουρικού οξέος στον ορό >6,7 mg/dl). Εκφράζεται κυρίως ως:
1. Ασυμπτωματική υπερουριχαιμία
2. Ουρική αρθρίτιδα που διακρίνεται σε:
• Οξεία ουρική αρθρίτιδα
• Νόσο των μεσοδιαστημάτων των κρίσεων
• Χρόνια ουρική αρθρίτιδα
3. Νεφρική νόσο
• Νεφρολιθίαση
• Ουρική νεφροπάθεια
• Οξεία αποφρακτική ουροπάθεια (όπως επί συνδρόμου λύσης των όγκων)

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΥΠΕΡΟΥΡΙΧΑΙΜΙΑΣ Ενδιαφέρον για τους επαγγελματίες υγείας και περίθαλψης

Η υπερουριχαιμία είναι συχνή μεταβολική διαταραχή οφειλόμενη σε διαταραχές του μεταβολισμού των πουρινών/πυραμιδινών και ορίζεται ως η τιμή του ουρικού οξέος στο αίμα >6,7 mg/dl. Η αντιμετώπιση της υπερουριχαιμίας είναι μη φαρμακευτική και φαρμακευτική. Η θεραπεία της υπερουριχαιμίας δεν ταυτίζεται με τη θεραπεία της ουρικής νόσου και αντιστρόφως. Παράλληλα με τη φαρμακευτική και τη μη φαρμακευτική θεραπεία της υπερουριχαιμίας πρέπει να γίνεται και αντιμετώπιση των πιθανών πρωτοπαθών αιτιών.

Κατευθυντήριες οδηγίες για τη θεραπεία του Συστηματικού Ερυθηματώδους Λύκου Ενδιαφέρον για τους επαγγελματίες υγείας και περίθαλψης

Ο συστηματικός ερυθηματώδης λύκος (ΣΕΛ) είναι μια σύνθετη πολυσυστηματική αυτοάνοση νόσος με ποικιλία κλινικών εκδηλώσεων. Προς διευκόλυνση της διαχείρισης των ασθενών με ΣΕΛ, στην παρούσα εργασία συνοψίζουμε τη θεραπεία της νόσου επί τη βάσει των επίσημων κατευθυντήριων οδηγιών και της βιβλιογραφίας και διαμορφώνουμε πρακτικούς θεραπευτικούς αλγόριθμους. Έγινε σύνθεση των κατευθυντήριων οδηγιών της Ευρωπαϊκής και Αμερικανικής Εταιρίας Ρευματολογίας και ανάλυση της πρόσφατης βιβλιογραφίας για τη θεραπεία του ΣΕΛ.
Η χορήγηση υδροξυχλωροκίνης συνιστάται σε όλους τους ασθενείς με ΣΕΛ εφόσον δε συντρέχουν αντενδείξεις ή ανεπιθύμητες ενέργειες. Στον εξω-νεφρικό ΣΕΛ, η αρχική θεραπεία περιλαμβάνει κορτικοστεροειδή σε δοσολογία ανάλογη της βαρύτητας των εκδηλώσεων, σε συνδυασμό με ανοσοτροποποιητικό/ανοσοκατασταλτικό παράγοντα (μεθοτρεξάτη ή αζαθειοπρίνη σε μετρίως σοβαρή, αζαθειοπρίνη ή κυκλοφωσφαμίδη σε σοβαρή/απειλητική για τη ζωή νόσο). Στη μακροχρόνια θεραπεία της νόσου, η αποδεκτή ημερήσια δοσολογία κορτικοστεροειδών είναι 7.5 mg (ισοδύναμο πρεδνιζόνης) καθώς υψηλότερες δόσεις σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης βλάβης οργάνων, νοσηρότητας και θνησιμότητας. Σε ανθεκτική, ή υπολειπόμενη (μερική κλινική ανταπόκριση), ή υποτροπιάζουσα νόσο, μπορεί να χορηγηθεί διαφορετικός από τον αρχικό ανοσοκατασταλτικός παράγοντας (συμπεριλαμβανομένου του μυκοφαινολικού), belimumab, ή rituximab. Η θεραπεία της υπερπλαστικής ή μεμβρανώδους νεφρίτιδας ΣΕΛ περιλαμβάνει ένα αρχικό στάδιο ανοσοκατασταλτικής θεραπείας (επαγωγής της ύφεσης) με ενδοφλέβια κυκλοφωσφαμίδη ή μυκοφαινολικό. Υψηλή δόση ενδοφλέβιας κυκλοφωσφαμίδης συνιστάται σε σοβαρή νόσο. Η μακροχρόνια θεραπεία συντήρησης της ύφεσης γίνεται με αζαθειοπρίνη ή μυκοφαινολικό. Απαιτείται μέριμνα για την πρόληψη και αντιμετώπιση των συννοσηροτήτων, ιδίως λοιμώξεων και καρδιαγγειακών νοσημάτων.

Κατευθυντήριες οδηγίες για τη θεραπεία του Συστηματικού Σκληροδέρματος Ενδιαφέρον για τους επαγγελματίες υγείας και περίθαλψης

Η θεραπεία του συστηματικού σκληροδέρματος παρουσιάζει σημαντικές προκλήσεις και ιδιαιτερότητες. Ελλείψει φαρμάκων που τροποποιούν συνολικά τη φυσική πορεία της νόσου, η θεραπευτική προσέγγιση προσανατολίζεται στην αντιμετώπιση των συμπτωμάτων από τα όργανα που έχουν προσβληθεί κατά περίπτωση. Στην παρούσα εργασία  προσπαθήσαμε να συστηματοποιήσουμε επί τη βάσει των ενδείξεων θεραπευτική αντιμετώπιση των κυριότερων εκδηλώσεων του συστηματικού σκληροδέρματος, αξιοποιώντας τις κατευθυντήριες οδηγίες της EULAR-EUSTAR και τα διαθέσιμα βιβλιογραφικά δεδομένα. Συγκεκριμένα, στην προσβολή του δέρματος, σε ορογονίτιδα ή αρθρίτιδα μπορεί να χορηγηθεί μεθοτρεξάτη σε συνδυασμό με μικρή δόση κορτικοειδών. Για την αντιμετώπιση του φαινομένου Raynaud και των δακτυλικών ελκών χορηγούνται αποκλειστές διαύλων ασβεστίου σε υψηλές δόσεις και σε ανθεκτικές περιπτώσεις ενδοφλέβια ανάλογα προστακυκλίνης. Στην πρόληψη των δακτυλικών ελκών έχει θέση και το bosentan. Η πνευμονική αρτηριακή υπέρταση αντιμετωπίζεται ανάλογα με το λειτουργικό στάδιο του ασθενούς με ανταγωνιστές υποδοχέων ενδοθηλίνης-1, αναστολείς φωσφοδιεστεράσης-5, ανάλογα προστακυκλίνης ή συνδυασμούς αυτών. Για τη διάμεση πνευμονική ίνωση προτείνεται η χορήγηση κυκλοφωσφαμίδης iv ή per os με ή χωρίς από του στόματος κορτικοειδή για 6-12 μήνες. Ως θεραπεία συντήρησης χρησιμοποιείται η αζαθειοπρίνη ή το μυκοφαινολικό οξύ. Στη νεφρική κρίση του σκληροδέρματος δίδονται αναστολείς του μετατρεπτικού ενζύμου της αγγειοτασίνης. Οι εκδηλώσεις από το γαστρεντερικό αντιμετωπίζονται με αναστολείς αντλίας πρωτονίων, δομπεριδόνη, κυκλικά σχήματα χορήγησης αντιβιοτικών ή και οκτρεοτίδη. Η τελική επιλογή του καταλληλότερου για τον κάθε ασθενή θεραπευτικού σχήματος βασίζεται στην κλινική κρίση του θεράποντος.

Κατευθυντήριες οδηγίες για τη θεραπεία των Συστηματικών Αγγειιτίδων Ενδιαφέρον για τους επαγγελματίες υγείας και περίθαλψης

Κατευθυντήριες οδηγίες για τη θεραπεία των Συστηματικών Αγγειιτίδων: της αρτηρίτιδας Takayasu, της γιγαντοκυτταρικής αρτηρίτιδας, των ANCA αγγειΐτιδων (κοκκιωμάτωση με πολυαγγειΐτιδα, μικροσκοπική πολυαγγειΐτιδα (MPA) και ηωσινοφιλική κοκκιωμάτωση με πολυαγγειΐτιδα), της IgA αγγειΐτιδας, της νόσου Αδαμαντιάδη-Behcet, της κρυοσφαιριναιμική αγγειΐτιδας και της οζώδους πολυαρτηρίτιδας.

Οι ρευματικές ασθένειες αποτελούν σημαντικό οικονομικό και κοινωνικό βάρος για τις κοινωνίες. Ο επιπολασμός των ρευματικών νόσων μπορεί να μεταβληθεί με την πάροδο του χρόνου, και ως εκ τούτου, επιδιώξαμε να εκτιμήσουμε τον επιπολασμό των ρευματικών νόσων σε  ενήλικο πληθυσμό της κεντρικής Ελλάδας.
Μέθοδοι
Σε αυτή την προοπτική πληθυσμιακή έρευνα, ένα τυχαίο δείγμα ενήλικου πληθυσμού αντλήθηκε από καταλόγους δημοσκοπήσεων μιας περιφέρειας στην κεντρική Ελλάδα. Ένα ερωτηματολόγιο απεστάλει σε 3.528 άτομα για την παρουσία οποιασδήποτε ρευματικής νόσου. Όλες οι θετικές περιπτώσεις επιβεβαιώθηκαν περαιτέρω με κλινική εξέταση χρησιμοποιώντας τα κριτήρια του American College of Rheumatoloy. Χρησιμοποιήθηκε ανάλυση πολλαπλής παλινδρόμησης για την αξιολόγηση των παραγόντων κινδύνου για ρευματικές ασθένειες.
Αποτελέσματα
Το ποσοστό απάντησης ήταν 48,3% (1,705 απαντήσεις). Τετρακόσια είκοσι άτομα (24,6%) είχαν ρευματική πάθηση. Ο επιπολασμός της ρευματοειδούς αρθρίτιδας ήταν 0,58% (95% διάστημα εμπιστοσύνης [CI], 0,32-0,87), ψωριασικής αρθρίτιδας ήταν 0,35% (95% CI, 0,33-1,13), αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα ήταν 0,29% (95% CI, 0,28 -0,94), του πρωτογενούς συνδρόμου Sjögren ήταν 0,23% (95% CI, 0,22-0,75) και του συστηματικού ερυθηματώδους λύκου ήταν 0,11% (95% CI, 0,11-0,37). Ένα άτομο είχε συστηματική σκλήρυνση (επιπολασμός 0.058%), 1 άτομο είχε δερματομυοσίτιδα (επιπολασμός, 0.058%, 95% CI, 0.05-0.18), 2 άτομα είχαν αγγειίτιδα (επικράτηση 0,11%, 95% CI 0,11-0,37), 81 άτομα είχαν ουρική αρθρίτιδα (επιπολασμός, 4,75%, 95% CI, 4,41-5,13) και 304 άτομα είχαν οστεοαρθρίτιδα (ΟΑ) (επιπολασμός 17,82%, 95% CI, 16,50-19,34). Η ουρική αρθρίτιδα συσχετίστηκε με το αρσενικό φύλο, τον σακχαρώδη διαβήτη και την υπέρταση και η ΟΑ συσχετίστηκε με την ηλικία, το γυναικείο φύλο και την υπέρταση.
Συμπεράσματα - Οι ρευματικές νόσοι είναι κοινές στην κεντρική Ελλάδα, επηρεάζοντας σχεδόν το ένα τέταρτο του ενήλικου πληθυσμού. Η ΟΑ και η ουρική αρθρίτιδα είναι οι συχνότερες διαταραχές στις αρθρώσεις.

Σκοπός της παρούσας μελέτης ήτανι να καθοριστεί ο επιπολασμός, το κλινικό πρότυπο και η διαχείριση των οροαρνητικών σπονδυλοαρθροπαθειών στο γενικό ενήλικο πληθυσμό της Ελλάδας. Η μελέτη πραγματοποιήθηκε σε 14233 άτομα άνω των 19 ετών σε 9 περιοχές της χώρας από ρευματολόγους, οι οποίοι πραγματοποίησαν κατ' οίκον επισκέψεις στα νοικοκυριά. Διεξήχθη μια συνέντευξη ( τυποποιημένο ερωτηματολόγιο), έγινε κλινική εξέταση και εργαστηριακή διερεύνηση και χρησιμοποιήθηκαν διαγνωστικά κριτήρια. Ο σταθμισμένος ως προς την ηλικία και το φύλο επιπολασμός των οροαρνητικών σπονδυλοαρθροπαθειών ήταν 0.49%, με το λόγο των ανδρών προς τις γυναίκες 5.5:1. Ο επιπολασμός παρουσιάζει αύξηση με την ηλικία και υψηλότερη τιμή στις ηλικίες 59-68 ενώ στη συνέχεια μειώνεται. Ο επιπολασμός της αγκυλοποιητικής σπονδυλίτιδας ήταν 0.24% και της ψωριασικής αρθρίτιδας 0.17%. Η αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα εμφανίζεται κατά μέσο όρο σε άτομα μικρότερης ηλικίας και η ψωριασική αρθρίτιδα παρουσιάζει συχνά πρότυπο κατανομής στη σπονδυλική στήλη. Στο 5.3% των ατόμων με αγκυλοποιητική σπονδυλίτιδα σημειώθηκε κληρονομική προδιάθεση. Από τους ασθενείς με ψωριασική αρθρίτιδα, ιερολαγονίτιδα παρατηρήθηκε στο 39.8% και μη συμμετρική ολιγοαρθρίτιδα στο 40.6% αυτών. Το 59% των ασθενών με οροαρνητικές σπονδυλοαρθροπάθειες είχαν προηγουμένως επισκεφθεί ρευματολόγο και το 56.5% είχε λάβει ανοσοτροποποιητικούς παράγοντες. Η συχνότητα των οροαρνητικών σπονδυλοαρθροπαθειών είναι εξίσου συχνή στους Έλληνες όσο και σε άλλους Ευρωπαίους Καυκάσιους και παρουσιάζει αυξημένη συχνότητα στο αρσενικό φύλο. Όταν οι ασθενείς συμβουλέυτηκαν τους ρευματολόγους επιτεύχθηκε η σωστή διάγνωση και χορηγήθηκε η κατάλληλη θεραπεία.

Σύμφωνα με πρόσφατες αλλαγές στο σύστημα διανομής βιολογικών ανοσοτροποποιητικών φαρμάκων, η παροχή αυτών γίνεται πλέον μόνο μέσω των φαρμακείων του Εθνικού Οργανισμού Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ) και των νοσοκομείων του Εθνικού Συστήματος Υγείας (ΕΣΥ) καθιστώντας περίπλοκη τη διαδικασία πρόσβασης σε αποτελεσματική θεραπεία για τη ρευματοειδή αρθρίτιδα στην Ελλάδα. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι να εντοπιστούν οι περιορισμοί στην πρόσβαση σε θεραπεία για τη ρευματοειδή αρθρίτιδα καταγράφοντας τις εμπειρίες ασθενών, ρευματολόγων και φαρμακοποιών του ΕΟΠΥΥ. Συμμετείχαν 133 ασθενείς, 12 ρευματολόγοι και 27 φαρμακοποιοί από την Αθήνα και άλλες αστικές περιοχές. Χρησιμοποιήθηκαν τριών ειδών σταθμισμένα ερωτηματολόγια για κάθε ομάδα συμμετεχόντων με τη μέθοδο της προσωπικής συνέντευξης για τους ασθενείς και με ταχυδρομική αποστολή του ερωτηματολογίου στους ιατρούς και τους φαρμακοποιούς. Κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους 26% των ασθενών αντιμετώπισαν δυσκολία στην πρόσβαση στο ρευματολόγο και 49% στην πρόσβαση στη φαρμακευτική τους αγωγή. Το 92% των ρευματολόγων και το 96% των φαρμακοποιών επιβεβαιώνουν τη δυσκολία των ασθενών στην πρόσβαση στην φαρμακευτική τους αγωγή για τη ρευματοειδή αρθρίτιδα. Οι πιο συχνά αναφερόμενες αιτίες για δυσκολία στην πρόσβαση σε ιατρική φροντίδα είναι η δυσκολία στη μετακίνηση, η μακρινή απόσταση από το ρευματολογικό ιατρείο ή την κλινική και η καθυστέρηση στην εύρεση ιατρικού ραντεβού. Οι πιο συχνές αιτίες περιορισμένης πρόσβασης στη φαρμακευτική αγωγή είναι δυσκολίες στη συνταγογράφηση, μεγάλη απόσταση από τα φαρμακεία του ΕΟΠΥΥ και ελλείψεις στα νοσοκομεία του ΕΣΥ. Συμπερασματικά η μελέτη κατέδειξε περιορισμένη πρόσβαση των ασθενών με ρευματοειδή αρθρίτιδα σε έγκαιρη και αποτελεσματική θεραπεία και εντόπισε την ανάγκη για επανασχεδιασμό του συστήματος διανομής της φαρμακευτικής αγωγής.

Η οστεοαρθρίτιδα είναι συχνή στους ηλικιωμένους και ο πόνος ελαττώνει τη λειτουργική τους ικανότητα. Η Ολική Αρθροπλαστική (ΟΑ) αποτελεί συχνή επέμβαση, με ευεργετικά αποτελέσματα για τον ασθενή.
ΣΚΟΠΟΣ: Η διερεύνηση της ποιότητας ζωής των ασθενών σε σχέση με τη χειρουργική θεραπεία για την αρθρίτιδα.
ΥΛΙΚΟ - ΜΕΘΟΔΟΣ: Περιγραφική μελέτη επισκόπησης και συσχέτισης. Το δείγμα ήταν ευκολίας, με ασθενείς που υποβλήθηκαν σε ΟΑ γόνατος ή ισχίου σε τρία Γενικά Νοσοκομεία της Αττικής (Μάρτιος 2009- Απρίλιος 2011). Τα εργαλεία μέτρησης περιελάμβαναν το Ερωτηματολόγιο Ποιότητας Ζωής EQ5D, ερωτήσεις για τα συμπτώματα και τα συναισθήματα και την Κλίμακα Ποιότητας Ανάρρωσης του Ασθενή. Η συλλογή δεδομένων πραγματοποιήθηκε κατά την εισαγωγή του ασθενή (ν=209), κατά την έξοδο από το νοσοκομείο (ν=188) και έξι μήνες μετά την επέμβαση (ν=127 ασθενείς). Η στατιστική ανάλυση έγινε με παραμετρικές δοκιμασίες.
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 72,32 έτη, στην πλειονότητα γυναίκες (71,3%), απόφοιτοι του δημοτικού (76,1%) και συνταξιούχοι (57,9%). Η ποιότητα ζωής προχειρουργικά ήταν πτωχή, ενώ η πλειονότητα εμφάνιζε αρνητικά συναισθήματα (φόβο, ανησυχία, θλίψη) και συμπτώματα (πόνο, κόπωση, αϋπνία), ενώ, έξι μήνες μετά, αυτά εμφανίζονταν λιγότερο συχνά. Μόνο στο 51,6% των ασθενών ο πόνος αντιμετωπιζόταν προληπτικά μετεγχειρητικά. Η ανάρρωση των ασθενών συσχετίστηκε με την ποιότητα ζωής τη σχετιζόμενη με την υγεία, τόσο στη δεύτερη όσο και στην τρίτη μέτρηση.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Οι ασθενείς ανέφεραν ότι βίωναν σημαντικούς περιορισμούς στην καθημερινή τους ζωή, πολλά αρνητικά συναισθήματα, και πτωχή ποιότητα ζωής, τόσο προεγχειρητικά όσο και άμεσα μετεγχειρητικά, τα οποία βελτιώθηκαν σημαντικά έξι μήνες μετά την επέμβαση.

Τι είναι τα αυτοάνοσα νοσήματα Ενδιαφέρον για τους επαγγελματίες υγείας και περίθαλψης

Το ανοσολογικό σύστημα εμφανίζει ανοσολογική ανοχή έναντι των δικών του στοιχείων (αυτοανοχή). Η απώλεια της αυτοανοχής οδηγεί σε παθολογικές καταστάσεις που ονομάζονται αυτοάνοσα νοσήματα. Τα αυτοάνοσα νοσήματα είναι συνεπώς τα νοσήματα που προκαλούνται από την επίθεση του ανοσολογικού συστήματος του οργανισμού εναντίον δικών του κυττάρων, ιστών και οργάνων με αποτέλεσμα τη βλάβη τους και την ακόλουθη ανάπτυξη νόσου.
Τα νοσήματα αυτά είναι πολυπαραγοντικά, δηλαδή στην ανάπτυξη τους συμβάλλει η δράση πολλών παραγόντων. Γενετικοί, περιβαλλοντικοί, ορμονικοί και νευροψυχολογικοί παράγοντες φαίνεται να συμμετέχουν στην ανάπτυξη των αυτοάνοσων νοσημάτων. Τα αυτοάνοσα νοσήματα δεν κληρονομούνται, κληρονομείται όμως η προδιάθεση σε αυτά. Για τον λόγο αυτό είναι δυνατόν πολλά μέλη της ίδιας οικογένειας να πάσχουν από κάποιο αυτοάνοσο νόσημα.

Το βάρος των ρευματικών νόσων στον γενικό ενήλικα πληθυσμό της Ελλάδας: η μελέτη ESORDIG Ενδιαφέρον για τους επαγγελματίες υγείας και περίθαλψης

Σκοπός. Να εκτιμηθεί η επιβάρυνση των ρευματικών ασθενειών όσον αφορά την αναπηρία και την αξιοποίηση της υγειονομικής περίθαλψης στον γενικό ενήλικα πληθυσμό της Ελλάδας.
Μέθοδοι. Η μελέτη διεξήχθη με βάση το συνολικό ενήλικο πληθυσμό επτά κοινοτήτων (8547 άτομα), καθώς και σε 2100 από τα 5686 τυχαία επιλεγμένα άτομα σε άλλες δύο κοινότητες. Οι ρευματολόγοι επισκέφθηκαν τους συμμετέχοντες στα σπίτια τους για να αξιολογήσουν τον επιπολασμό έξι δεικτών νοσηρότητας σχετικά με την αναπηρία και τη χρήση της υγειονομικής περίθαλψης που σχετίζεται με ρευματικές ασθένειες ή άλλες ομάδες σημαντικών ασθενειών.
Αποτελέσματα. Το ποσοστό συμμετοχής στη μελέτη ήταν 82,1%. Ο επιπολασμός των χρόνιων προβλημάτων υγείας, η μακροχρόνια αναπηρία, η βραχυχρόνια αναπηρία, οι επισκέψεις στα γραφείων των γιατρών και η χρήση συνταγογραφούμενων ή μη συνταγογραφούμενων φαρμάκων λόγω των ρευματικών νόσων στο σύνολο του ενήλικου πληθυσμού-στόχου ήταν 14,3, 4,3, 2,9, 2,8, 7,2 και 2,0 %, αντίστοιχα. Σε σύγκριση με όλες τις άλλες κύριες ομάδες ασθενειών, οι ρευματικές ασθένειες ήταν η συνηθέστερη αιτία χρόνιων προβλημάτων υγείας (38,7%), μακροχρόνιας ανικανότητας (47,2%), βραχυπρόθεσμης αναπηρίας (26,2%) και επισκέψεων των ιατρών (20,5%) ενώ κατέχουν τη δεύτερη θέση για τη χρήση συνταγογραφούμενων φαρμάκων (24,0%) ή μη συνταγογραφούμενων φαρμάκων (17,7%). Οι ρευματικές ασθένειες ήταν η κύρια αιτία νοσηρότητας σε πέντε από τους έξι δείκτες στα άτομα ηλικίας ≤65 ετών. Η ανάλυση λογικής παλινδρόμησης αποκάλυψε μια συσχέτιση γυναικείου φύλου, ηλικίας ≥45 ετών και παχυσαρκίας με σχεδόν όλους τους δείκτες νοσηρότητας που σχετίζονται με τις ρευματικές ασθένειες.
Συμπέρασμα. Αυτά τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι οι ρευματικές ασθένειες αποτελούν σημαντικό πρόβλημα της δημόσιας υγείας και πρέπει να λαμβάνονται υπόψη κατά τον σχεδιασμό της προπτυχιακής και μεταπτυχιακής ιατρικής εκπαίδευσης, της έρευνας και των υπηρεσιών υγειονομικής περίθαλψης.

Χρόνια οστεοαρθρίτιδα γονάτων: Στοχεύοντας την αντιμετώπιση του πόνου. Ενδιαφέρον για τους επαγγελματίες υγείας και περίθαλψης

Η χρόνια οστεοαρθρίτιδα γονάτων είναι η πλέον συχνή αρθρίτιδα. Προσβάλλει μεγάλο μέρος του πληθυσμού, ιδιαίτερα της μέσης και μεγάλης ηλικίας. Η αιτιολογική αντιμετώπιση της νόσου μέχρι σήμερα δεν είναι εφικτή, παρά το γεγονός ότι γίνεται προσπάθεια εφαρμογής καινοτόμων μεθόδων, όπως η εφαρμογή βλαστοκυττάρων. Η τοπική εφαρμογή καψαϊκίνης αποτελεί καινοτόμο μέθοδο αντιμετώπισης του πόνου στη χρόνια οστεοαρθρίτιδα. Η τοπική εφαρμογή λιδοκαΐνης αποτελεί μια  επίσης εναλλακτική καινοτόμο μέθοδο . Η από του στόματος χορήγηση διασερεΐνης έχει αποδειχθεί ότι περιορίζει την παραγωγή των φλεγμονωδών κυτταροκινών που παρατηρείται στο χρόνιο πόνο. Σκοπός της ερευνητικής εργασίας είναι η εκτίμηση της επίδρασης της τοπικής εφαρμογής καψαϊκίνης 8% και της τοπικής εφαρμογής λιδοκαΐνης 5% και της από του στόματος χορήγησης διασερεΐνης στον πόνο στη χρόνια οστεοαρθρίτιδα γονάτων. Μέθοδοι αιτιολογικής αντιμετώπισης της χρόνιας οστεοαρθρίτιδας δεν υπάρχουν μέχρι σήμερα. Οι υπάρχουσες μέθοδοι όπως η χορήγηση μη στεροειδών αντιφλεγμονώδων φαρμάκων (ΜΣΑΦ) χαρακτηρίζονται από την εμφάνιση ανεπιθύμητων ενεργειών. Η εφαρμογή καινοτόμων θεραπειών που αντιμετωπίζουν το κύριο σύμπτωμα της νόσου, που είναι ο πόνος, χωρίς ανεπιθύμητες ενέργειες είναι ιδιαίτερα σημαντική, καθώς θα δώσει λύση σε πρόβλημα που αντιμετωπίζει μεγάλο μέρος του πληθυσμού.

ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

Επιλέγοντας κατηγορία μπορείτε να δείτε παρακατω τα άρθρα που ανήκουν σε αυτή.

Επιλέγοντας "Πίσω" επιστρέφετε στην προηγούμενη κατηγορία.